Μεγάλη Τετάρτη – Της αλειψάσης τον Κύριον μύρω

Η Μεγάλη Τετάρτη, το μέσον της Μεγάλης Εβδομάδας, είναι αφιερωμένη στη μνήμη της αμαρτωλής γυναίκας, που μετανόησε, πίστεψε στον Ιησού Χριστό κι άλειψε τα πόδια Του με μύρο.

Η Μεγάλη Τετάρτη είναι αφιερωμένη στην μετάνοια, την προδοσία ενώ σηματοδοτεί και την αρχή του τέλους για τον Ιησού με τον Μυστικό Δείπνο.

Κατά την Μεγάλη Τετάρτη επιτελούμε ανάμνηση του γεγονότος της αλείψεως του Κυρίου με μύρο από μια πόρνη γυναίκα.

Επίσης φέρεται στη μνήμη μας, η σύγκλιση του Συνεδρίου των Ιουδαίων, του ανωτάτου δηλαδή Δικαστηρίου τους, προς λήψη καταδικαστικής αποφάσεως του Κυρίου, καθώς και τα σχέδια του Ιούδα για προδοσία του Διδασκάλου του.

Δύο μέρες πριν το Πάσχα, καθώς ο Κύριος ανέβαινε προς τα Ιεροσόλυμα, κι ενώ βρισκόταν στο σπίτι στου λεπρού Σίμωνα, τον πλησίασε μια πόρνη γυναίκα κι άλειψε το κεφάλι Του με πολύτιμο μύρο.

Η τιμή του ήταν γύρω στα τριακόσια δηνάρια, πολύτιμο άρωμα και γι’ αυτό οι μαθητές την επέκριναν και περισσότερο απ’ όλους ο Ιούδας.

Γνώριζαν οι μαθητές καλά πόσο μεγάλο ζήλο έδειχνε πάντοτε ο Χριστός για την ελεημοσύνη προς τους φτωχούς.

Ο Χριστός όμως την υπερασπίσθηκε, για να μην αποτραπεί απ’ το καλό της σκοπό. Ανέφερε μάλιστα και τον ενταφιασμό Του, προσπαθώντας να αποτρέψει τον Ιούδα από τη προδοσία, αλλά μάταια.

Τότε απέδωσε στη γυναίκα την μεγάλη τιμή να διακηρύσσεται το ενάρετο έργο της σε ολόκληρο την οικουμένη.

Ο Ιερός Χρυσόστομος υποστηρίζει ότι δύο ήταν οι γυναίκες που άλειψαν με μύρο τον Κύριο.

Οι τρεις πρώτοι Ευαγγελιστές αναφέρουν μια και την ίδια γυναίκα, που πήρε την ονομασία πόρνη.

Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης όμως κάνει λόγο για άλλη γυναίκα, αξιοθαύμαστη και σεμνή, τη Μαρία την αδελφή του Λαζάρου, που άλειψε τα άχραντα πόδια Του σκουπίζοντας τα με τις τρίχες των μαλλιών της.

πολυτίκιον

χος πλ. δ’.

δο Νυμφίος ρχεται ν τ μέσ τς νυκτός, κα μακάριος δολος, ν ερήσει γρηγοροντα, νάξιος δπάλιν, ν ερήσει αθυμοντα. Βλέπε ον ψυχή μου, μ τ πν κατενεχθής, να μ τ θανάτπαραδοθς, κα τς βασιλείας ξω κλεισθς, λλ νάνηψον κράζουσα· γιος, γιος, γιος ε Θεός, διτς Θεοτόκου λέησον μς.

(Μετάφραση Ανδρέας Θεοδώρου)

Να, Νυμφίος ρχεται στ μέσο τς νύχτας, κι ετυχισμένος θ εναι δολος πο θ τν βρε ( Νυμφίος) ξάγρυπνο ν τν περιμένει· νάξιος μως πάλι θ εναι κενος, πο θ τν βρε ράθυμο κα προετοίμαστο. Βλέπε, λοιπόν, ψυχή μου ν μ βυθιστες στν πνευματικ πνο, γι ν μν παραδοθες στ θάνατο (τς μαρτίας) κα ν μείνεις ξω τς βασιλείας το Θεο. λλ νάνηψε κράζοντας· γιος, γιος, γιος εσαι σ Θες· σσε μας δι τς προστασίας τν πουρανίων σωμάτων δυνάμεων (τν γγέλων).

Κοντάκιον

χος δ’. ψωθες.

πρ τν Πόρνην γαθ νομήσας, δακρύων μβρους οδαμς σοι προσξα, λλ σιγ δεόμενος προσπίπτω σοι, πόθ σπαζόμενος, τος χράντους σου πόδας, πως μοι τν φεσιν, ς Δεσπότης παράσχς, τν φλημάτων κράζοντι Σωτήρ. κ το βορβόρου τν ργων μου ῥῦσαί με.

(Μετάφραση Ανδρέας Θεοδώρου)

γαθ Κύριε, ν κα μάρτησα πι πολ π τν πόρνη μως δέ σο πρόσφερα (πως κείνη) βροχδακρύων μετανοίας· λλ πέφτω στ πόδια σου, σιωπηλ δεόμενος κα σπαζόμενος τ λοκάθαρα πόδια σου, ν μο χορηγήσεις συγχώρηση τν πταισμάτων μου, κράζοντας Σωτρα μου: Λύτρωσέ με π τν θικ βόρβορο τν μαρτημάτων μου κα σσε με.

Κάθισμα

χος γ’. Τν ραιότητα.

Πόρνη προσλθέ σοι, μύρα σν δάκρυσι, κατακενοσά σου ποσ Φιλάνθρωπε, κα δυσωδίας τν κακν, λυτροται τ κελεύσει σου, πνέων δ τν χάριν σου, μαθητής χάριστος, ταύτην ποβάλλεται, καβορβόρ συμφύρεται, φιλαργυρίᾳ πεμπολν σε. Δόξα Χριστ τ εσπλαγχνίᾳ σου.

(Μετάφραση Ανδρέας Θεοδώρου)

Μι πόρνη γυναίκα σ πλησίασε, φιλάνθρωπε Κύριε, κα δειασε στ πόδια σου ρώματα νακατεμένα μδάκρυα. Κα τ στιγμ κείνη λυτρώθηκε μ τ πρόσταγμά σου π τ δυσωδία τν μαρτημάτων της. ντίθετα ούδας, χάριστος μαθητής, ν κα νέπνεε τν εωδία της χάριτός σου, πέβαλε ατ καναμίχτηκε μ τν ναθυμίαση το βορβόρου τς μαρτίας, πουλώντας σε π φιλαργυρία. Δόξα, Χριστέ, στν εσπλαχνία σου!

 

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΑΡΘΡΑ